classes ::: media, datatype,
children ::: Game Dev (imgs), Savitri (imgs)
branches ::: img

Instances, Classes, See Also, Object in Names
Definitions, . Quotes . - . Chapters .


do i even have any img pages?

this one can easily be sooo gigantic. I have so many more pictures then gifs.
- I can sort by object, by subject, by attempted emotional response (sadness, anger, fear, etc), or by beauty, by coolness, by inspirational. it would help to look over PICTURES
- sections ::: space, nature, art, artists, styles,


see also ::: gifs, mp4s, img

questions, comments, suggestions/feedback, take-down requests, contribute, etc
contact me @ or via the comments below
or join the integral discord server (chatrooms)
if the page you visited was empty, it may be noted and I will try to fill it out. cheers








Game Dev (imgs)
Savitri (imgs)
select ::: Being, God, injunctions, media, place, powers, subjects,
favorite ::: cwsa, everyday, grade, mcw, memcards (table), project, project 0001, Savitri, the Temple of Sages, three js, whiteboard,
temp ::: consecration, experiments, knowledge, meditation, psychometrics, remember, responsibility, temp, the Bad, the God object, the Good, the most important, the Ring, the source of inspirations, the Stack, the Tarot, the Word, top priority, whiteboard,

--- DICTIONARIES (in Dictionaries, in Quotes, in Chapters)

--- QUOTES [0 / 0 - 130 / 130] (in Dictionaries, in Quotes, in Chapters)

KEYS (10k)


   27 J K Rowling
   20 Anonymous
   4 Jomny Sun
   2 Umberto Eco
   2 John Berger
   2 Henry Miller
   2 Fyodor Dostoyevsky
   2 Erich Fromm

*** NEWFULLDB 2.4M ***

5:Aşk için her şey imgedir; ama imge de hakikattir. ~ S ren Kierkegaard,
6:Il Ministero è caduto. Scrimgeour è morto. Stanno arrivando. ~ J K Rowling,
7:The ministry has fallen. Scrimgeour is dead. They are coming. ~ J K Rowling,
8:day 3: being small does not mean the same thimg as being insignificamt. ~ Jomny Sun,
9:Scrimgeour: "It's time you learned some respect!" Harry: "It's time you earned it. ~ J K Rowling,
10:Hart, you'd schedule Christ's second comimg and have Wilfred send him an itinery. ~ Jennifer Ashley,
11:Scrimgeour: "It's time you learned some respect!"
Harry: "It's time you earned it. ~ J K Rowling,
12:nefesi , anlamlı bir bakış emiyor, emebiliyor etli dudaklardan dökülen baştan çıkarıcı imgeleri ~ Anonymous,
13:You can be gorgeous at thirty, charmimg at forty, and irresistible for the rest of your life. ~ Coco Chanel,
14:Released Stan Shunpike yet?” Scrimgeour turned a nasty purple color highly reminiscent of Uncle Vernon. ~ J K Rowling,
15:A part of adolescence is feelimg that there's no one else around who's enough like youself to understand you. ~ John Irving,
16:Such loyalty is admirable, of course,” said Scrimgeour, who seemed to be restraining his irritation with difficulty, ~ J K Rowling,
17:Düşündüğüm bir şey daha var;
Sevmenin simgesel olarak da, gerçek olarak da yemekten başka bir anlama gelmediği... ~ Bilge Karasu,
18:I'm not doing much at all. I mimght as well be a rag doll. Comes complete with matching shoes. Spine sold separately. ~ Amie Kaufman,
19:<img src="" class="gr-hostedUserImg"> ~,
20:<img src="" class="gr-hostedUserImg"> ~,
21:Simgesel rüyalar vardır, bir gerçeği simgeleyen rüyalar. Sonra bir de simgesel gerçekler vardır; bir rüyayı simgeleyen gerçekler. ~ Anonymous,
22:perhaps the only thing sadder than saying goobye to a friend is knowimg that they will never be the same as who u remember them to be. ~ Jomny Sun,
23:<img src=" SX540 .png" class="gr-hostedUserImg"> ~,
24:<img src=" SX540 .png" class="gr-hostedUserImg"> ~,
25:<img src=" SX540 .jpg" class="gr-hostedUserImg"> ~,
26:Köprüler değişimi ve esnekliği simgeler! Bize şu basit felsefeyi gösterirler: Bir taraftayken diğer tarafa kolayca geçebilirsin! ~ Mehmet Murat ildan,
27:<img src="" class="gr-hostedUserImg"> ~ Neil Gaiman,
28:gettimg attached to things is pointless. Thats how things get screwed up.People care to much about everything. Let it go. You'll be happier. ~ Nick Burd,
29:i've been wonderimg why the lonely ones make the most beautiful music and i thimk its because theyre the ones most invested in filling the silence. ~ Jomny Sun,
30:<img src=" SX540 .jpg" class="gr-hostedUserImg"> ~ Mahmoud Darwish,
31:Are you planning to follow a career in Magical Law, Miss Granger?” asked Scrimgeour. “No, I’m not,” retorted Hermione. “I’m hoping to do some good in the world! ~ J K Rowling,
32:Are you planning to follow a career in Magical Law, Miss Granger?” asked Scrimgeour.
“No, I’m not,” retorted Hermione. “I’m hoping to do some good in the world! ~ J K Rowling,
33:I love doing photo shoots... I mean, if I could just sign with IMG and do ad campaigns and model more, I’d do that... Because that’s fun for me. That’s not work. ~ Lindsay Lohan,
34:Hmm... Well I guess everybody tells me i am too small and too slow to make a diference in this world but i am makimg a diference in my own world and i hope that is enough ~ Jomny Sun,
35:Entonces el patronus abrió sus fauces y habló con la fuerte, grave y pausada voz de Kingsley Shacklebolt: —El ministerio ha caído. Scrimgeour ha muerto. Vienen hacia aquí. ~ J K Rowling,
36:<img src="" class="gr-hostedUserImg">

[Blog post, March 10, 2014] ~ K J Charles,
37:<img src=" SX540 .jpg" width="850" height="500" alt="description" class="gr-hostedUserImg"> ~,
38:<img src=" SY540 .jpg" width="900" height="600" alt="description" class="gr-hostedUserImg"> ~,
39:<img src=" SX540 .jpg" width="500" height="300" alt="description" class="gr-hostedUserImg"> ~,
40:Risk, as first articulated by the economist Frank H. Knight in 1921, is somethimg that you can put a price on.......Uncertainty, on the other hand, is risk that is hard to measure. ~ Nate Silver,
41:Just because anyone can do something doesn't mean everyone should. Besides, anyone with an Internet connection feels they have the credentials to critique or belittle anythimg these days ~ Chris Colfer,
42:If we can heal our wounded child, we will not only liberate ourselves, but we will also help liberate whoever has hurt or abused us. The abuser may also have been the victimg of abuse. ~ Thich Nhat Hanh,
43:Don't steal - the government hates competition!

<img src="" class="gr-hostedUserImg"> ~ Ron Paul,
44:The believer is not a slave to fashion.

<img src=" SX540 .jpg" class="gr-hostedUserImg"> ~ Abu Ameenah Bilal Philips,
45:Zihinlerimiz, yaşadığımız hayatı hatırı sayılır ölçüde düzenleyen, hiç gitmediğimiz ama yine de bildiğimiz yerlerin, hiç tanışmadığımız ama yine de bildiğimiz insanların imgelerinin bombardımanı altındadır. ~ Karl Ove Knausg rd,
46:günümüzü simgeleyen ‘0’ noktasından gelecek yılların bulgularına doğru kafamızı çevirdiğimizde yaklaşık 50,000 yıl boyunca güneşlenme miktarında Milankovitch döngülerine bağlı hiçbir düşüşün meydana gelmeyeceğini görüyoruz. ~ Anonymous,
47:We are to call hares ad become mushrooms," Jermayan explained kindly. "Presumimg Kindolhinadetil will grant us the load of a mirror."

"Yes of course," Kellen said, with only a touch of irony."That makes perfect sense. ~ Mercedes Lackey,
48:Through this experience [of makimg movies], I recognized what an extraordinary set of personality traits it takes to be able to succeed in that world, and I was really drawn to the character work we could build with actors as a result. ~ Meera Menon,
49:Cordelia’cığım! Latincede, pürdikkat bir mürid için, efendisinin dudaklarına asılı derler. Aşk için her şey imgedir, ama imge de hakikattir. Ben gayretli ve pürdikkat bir mürid değil miyim? Ama sen yine de tek sözcük söylemiyorsun! Johannes’in ~ Anonymous,
50:.. insan metafizik bir hayvandır ve evrenin yalnızca kendi için var olmasını ister, ama evren insanı bilmez, farkında değildir ve insan bu tanımazdan gelmeye teselli bulmak için boşluğu tanrılarla, kendi imgesinden yarattığı tanrılarla doldurur. ~ Albert Caraco,
51:Günümüzde her yanda bol miktarda imge var. Daha önce hiç bu kadar çok şey incelenip seyredilmemişti. Her an, gezegenin ya da ayın öte yüzünde nesnelerin nasıl göründüğüne bir göz atabiliyoruz. Görüntüler şimşek hızıyla kaydedilip aktarılıyor.”

sayfa 26 ~ John Berger,
52:Kahe vaenuliku inimgrupi kohtumisel peaks siiski kinni pidama elementaarsetest käitumisreeglitest. Esiteks ei jooda vaenlasega teed. Teiseks ei räägita temaga. Kolmandaks tuleb informatsioon välja pigistada ähvarduste ja vajaduse korral vägivallaga, mitte teega. ~ Bernard Werber,
53:Hector daha ünlü bir yıldız olsaydı bu öyküler sürüp giderdi kuşkusuz.Kendisi hakkında anlatılanlarda yaşar,toplumsal bilincin alt katmanlarında yer edinmiş simgesel kişilerden birine dönüşür;gençliğin,umudun ve kaderin şeytanca oyunlarının temsilcisi haline gelirdi. ~ Paul Auster,
54:Such loyalty is admirable, of course,” said Scrimgeour, who seemed to be restraining his irritation with difficulty, “but Dumbledore is gone, Harry. He’s gone.” “He will only be gone from the school when none here are loyal to him,” said Harry, smiling in spite of himself. ~ J K Rowling,
55:Such loyalty is admirable, of course,” said Scrimgeour, who seemed to be restraining his irritation with difficulty, “but Dumbledore is gone, Harry. He’s gone.”
“He will only be gone from the school when none here are loyal to him,” said Harry, smiling in spite of himself. ~ J K Rowling,
56:<img src="" width="70px" class="gr-hostedUserImg">

"Still, not to be English is hardly regarded as a fatal deficiency even by the English, though grave enough to warrant sympathy. ~ Beryl Markham,
57:<img src="" width="200px" class="gr-hostedUserImg">

"Snow was falling,
so much like stars
filling the dark trees
that one could easily imagine
its reason for being was nothing more
than prettiness. ~ Mary Oliver,
58:Kader çarkı her an aşılabilir çünkü yüzeyinin her noktası gerçek dünyaya temas eder; küçük bir ışık kıvılcımı mucizeyi gerçekleştirmeye, patenciyi yüzücüye ve yüzücüyü kaya parçasına çevirmeye yeter. Kaya, çarkın beyhude dönüşünü durdurup benliği tam bir bilince fırlatan eylemin simgesidir. ~ Henry Miller,
59:Victor Hugo on dokuzuncu yüzyılın ilk yansının en yüksek kişileşmiş simgesi ve bir daha eşine rastlanmayacak bir okulun başıdır. Bütün eserleri
yetmiş beş basım görmüştür; buradaki sonuncusudur.
Bugün o da ötekiler gibi unutulmuştur oğlum;
yeterince insan öldürmemiştir ki hatırlansın! ~ Jules Verne,
60:It's always better to like a gangster from a distance anyway. Like a tiger cub in a cage. They always look soft and cute and warm behind those iron bars. Everybody's happy, smilimg, waving, taking pictures. But you take away those bars and all that goes away. All that's left is the fear. ~ Lorenzo Carcaterra,
61:Anlama ve duyarlığın örtüşebilmesi için sentez yetisine gereksinim vardır. Kant için, bu yeti ‘imgelem’dir: “En genel anlamıyla sentez, imgelem gücünün bir sonucudur. Ruhun kör ama ondan ayrılamaz olan bir işlevidir ve bu nedenle bilinemez. Ancak nadiren bilincine varılabilir (A 78 B 103)” (Kant 1965:111). ~ Anonymous,
62:Ruh, farklı renklerdeki ışıklar boyunca rasgele hareket ediyordu, her renk farklı tür bir rahmi, farklı bir yeniden doğuşu simgeliyordu. Bütün kötü rahimlerden uzak durup sonunda açık beyaz ışığa gelmek göçmüş ruhun işiydi. Bunu Nicholas’a anlatmaya karar verdim, çünkü kafası zaten yeterince karışıktı. ~ Philip K Dick,
63:But for heaven’s sake — you’re wizards! You can do magic! Surely you can sort out — well — anything!” Scrimgeour turned slowly on the spot and exchanged an incredulous look with Fudge, who really did manage a smile this time as he said kindly, “The trouble is, the other side can do magic too, Prime Minister. ~ J K Rowling,
64:Yalnızca biz değil, bizden önceki herkes için de olduğu gibi, ıstırap çekmenin ve insan ömrünün bir simgesi olarak kendi haçını taşıyan İsa için de olduğu gibi, hayat tekrardan ibarettir. Tüm hikâyelerimizde bizler şu yeryüzünde bir ağırlığı sürükleyip taşırız. Buna Çile denir. İsa, kendimize acımamızın hikâyesidir. ~ David Vann,
65:Biliriz ki "bu arada " denilerek anılan Avustralya aksanlı yabancı yada komik bir hobisi olan Amca birazdan sahneye gelmeyecek olsalar, adları piyeste hiç geçmeyecekti. Gerçekten de "bu arada" sözü, basmakalıp edebiyatın masonik simgesi, anılan kişinin aslında piyesin ana karakeri olduğunu göreceğimizin kesin emaresidir. ~ Vladimir Nabokov,
66:Things have changed, ofcourse. There are counsellors at the ready. Kindness and understanding. Life is harder for some, we're told. Not their fault, even if the blows are purely imgainery. Felt just as keenly by the recipient, or the non recipient, as the case may be. But good use can be made of everything, if you are willing. ~ Alice Munro,
67:The story goes like this," he said. "We were having dinner together, you and I. As we do from time to time. It was grimgrouse. Over-spiced. You killed the cook for that. Temper." He added, as an instructive side, "You know, in a story, it's the details like that that make it seem real. Anyway, you for a bone stuck in your mustache. Did I mention you has a mustache? ~ Laini Taylor,
68:Remembered you’re not at school, have you?” said Scrimgeour, breathing hard into Harry’s face. “Remembered that I am not Dumbledore, who forgave your insolence and insubordination? You may wear that scar like a crown, Potter, but it is not up to a seventeen-year-old boy to tell me how to do my job! It’s time you learned some respect!”
“It’s time you earned it,” said Harry. ~ J K Rowling,
69:Yıldız kümelerni ilk keşfedip onlara ad veren öykücülerdi. Bir avuç yıldız arasına düşsel bir çizgi çekince kimlik ve birer imge kazanıyordu yıldızlar. Çizgiye işlenmiş yıldızlar bir anlatıya işlenmiş olaylar gibiydi. Yıldızların küme oluşturduğunu düşlemek kuşkusuz ne yıldızları ne de onları çeviren kara boşluğu değiştirdi. Değiştirdiği şey insanların geceleyin göğü okuma biçimiydi. ~ John Berger,
70:does it really mater whether you are the Chosen One or not?'
Harry had to mull that one over for a few seconds before responding.
'I don't really know what you mean, Minister.'
'Well, of course, to you it will matter enormously,' said Scrimgeour with a laugh. ' But to the wizarding community at large... it's all perception, isn't it? It's what people believe that's important. ~ J K Rowling,
71:İnsan kendine özgü şekilde olağandışı bir yaratıktır. Ateşi keşfetti, şehirler inşa etti, muhteşem şiirler yazdı, dünyaya çeşitli yorumlar getirdi, mitolojik imgeler yarattı. Ama aynı zamanda hemcinslerine savaş açmaktan, çevresini yok etmek gibi yanılgılara düşmekten bir türlü vazgeçmedi. Terazinin bir kefesine yüksek zihinsel meziyeti, öbür kefesine aptallığı koyduğunuzda neredeyse dengede kalır. ~ Umberto Eco,
72:Suskunluğun yasaları işlemiyor. Belleğinde ya da imgeleminde üreyip duran bir şeyler varsa suskunluğun yasaları işlemiyor, tıpkı bir kapıyı kapamak, yanmakta olan bir evin yandığını unutmak için anahtarı kilitte döndürmek gibi bir şey bu. Ama yangınla yüzleşmemek yangını söndürmüyor ki. Bir konuda susmak o konunun boyutlarını büyütüyor sadece. Suskunlukta büyüyor, ürüyor o şey, kötücül oluyor… ~ Tennessee Williams,
73:He held out his hand, and Scrimgeour leaned forward again and placed the Snitch, slowly and deliberately, into Harrys palm.
Nothing happened. As Harrys fingers closed around the Snitch, its tired wings fluttered and were still.
Scrimgeour, Ron, and Hermione continued to gaze avidly at the now partially concealed ball, as if still hoping it might transform in some way.
That was dramatic, said Harry coolly.
Both Ron and Hermione laughed. ~ J K Rowling,
74:Il Primo Ministro fissò disperato entrambi per un attimo, poi le parole che aveva faticosamente represso tutta la sera esplosero all’improvviso: «Ma per l’amor del cielo… voi siete maghi! Voi fate magie! Siete in grado di risolvere… be’… tutto!»
Scrimgeour si voltò lentamente e scambiò uno sguardo incredulo con Caramell. Questi riuscì a produrre un vero sorriso e rispose con dolcezza: «Il guaio è che anche gli altri fanno magie, Primo Ministro». ~ J K Rowling,
75:Looking at Prim's face, it's hard to imagine she's the same frail little girl I left behind on reapimg day nine months ago. The combination of that ordeal and all that has followed - the cruelty in the district, the parade of sick and wounded that she often treates herself now if my mother's hands are too full - these things have aged her years. She's grown quite a bit, too; we're practically the same height now, but that isn't what makes her seem so much older. ~ Suzanne Collins,
76:Yine böyle ateşli nöbetler geçirdiğim bir akşam dayımgiller bize geldi, hep beraber yemeğe oturduk. Önümdeki lokmayı yemiyor sadece çatalımla oynuyordum. Annem neyim olduğumu sordu. “Bi şeyim yok anne. Sadece aç değilim, müsaade ederseniz odama çekilmek istiyorum” dedim. Durumu olgunlukla karşılayıp izin verdiler. Holde kendime ait bir odamın olmadığını fark edip masaya döndüğümde ise dayım benim tabağı ekmekle sıyırıyordu. O günden sonra dayıma karşı hep nötr durdum. ~ Anonymous,
77:Top, onlar için gürültüden ibaretti. İşte bu yüzden savaşlar sürüp gidebiliyor. O savaşın içindekiler bile, savaşırken onu imgeleyemiyorlar. Karınlarına kurşunu yemişken bile yoldan geçerken "hala işe yarar" buldukları sandaletleri toplamaya devam edebilirlerdi. Çayırda yan yatmış koyunda böyledir işte, bir yandan can çekişir bir yanda otlamaya devam eder. İnsanların çoğu son anda ölürler, kimileri ise yirmi yıl öncesinden, hatta daha bile erken başlarlar bu işe. ~ Louis Ferdinand C line,
78:The Prime Minister gazed hopelessly at the pair of them for a moment, then the words he had fought to suppress all evening burst from him at last.
“But for heaven’s sake — you’re wizards! You can do magic! Surely you can sort out — well — anything!”
Scrimgeour turned slowly on the spot and exchanged an incredulous look with Fudge, who really did manage a smile this time as he said kindly, “The trouble is, the other side can do magic too, Prime Minister. ~ J K Rowling,
79:Eyfel Kulesi yeraltindan bilgiler alip gokyuzunden gelenlerle karsilastirir bunlari. Eyfel Kulesi'nin bize sinemadaki en korkunc imgesini veren kimdir? Rene Clair, Paris qui dort'tda (Uyuyan Paris). Rene Clair: R.C.
Butun bir bilim tarihinin yeniden okunmasi gerekiyordu. Uzay yarisi bile anlasilir oluyordu: denizdibi akintilarinin, sicak hava akimlarinin -gorunmez gerilimlerin yerini belirlemek icin- yeekabugunun fotograflarini cekmekten baska bir sey yapmayan o cilgin uydular. ~ Umberto Eco,
80:İnsanoğlu, Platon’un mağarasından bir türlü dışarı çıkamamakta, hâlâ eski alışkanlığıyla, gerçeğin imajlarıyla oyalanıp durmaktadır.” Kevin Robins’in ‘İmaj: Görmenin Kültür ve Politikası’ adlı kitabında kullandığı bu cümle günümüz insanının halini çok iyi bir şekilde açıklıyor. Toplumun içerisinde birey olarak kalabilmek ve gerçek olguları kendini tanımlama aracı olarak görmek, ihtiyaç kültürünün simgesi olarak değil de gösteriş kültürüne ait bir kavram olarak karşımıza çıkıyor. ~ Anonymous,
81:Benim Marco Polo'mun kalbinde yatan, insanları kentlerde yaşatan gizli nedenleri, krizlerin ötesinde değerleri olan nedenleri keşfetmek. Kentler birçok şeyin bir araya gelmesidir: Anıların, arzuların, bir dilin işaretlerinin. Kentler takas yerleridir, tıpkı bütün ekonomi tarihi kitaplarında anlatıldığı gibi, ama bu değiş-tokuşlar yalnızca ticari takaslar değil; kelime, arzu ve anı değiş-tokuşlarıdır. Kitabım, mutsuz kentlerin içine gizlenmiş, sürekli biçim alıp, yitip giden mutlu kentler imgesi üzerine açılıp kapanıyor. ~ Italo Calvino,
82:İnsancı dinlerde Tanrı insanın üst benliğinin suretidir, insanın potansiyel olarak ne olduğunun ya da ne olması gerektiğinin bir simgesidir oysa yetkeci dinlerde Tanrı aslında insana ait olanların biricik sahibidir: Aklın ve sevginin. Tanrı daha kusursuz bir hale geldikçe insan daha kusurlu bir hale gelir. İnsan kendine ait en iyi nitelikleri Tanrıya yansıtır, böylelikle de kendini yoksunlaştırır. Madem tüm sevgi, tüm bilgelik, tüm doğruluk Tanrıya ait –ve insan da bu niteliklerden yoksun– öyleyse insan önemsiz ve değersizdir. ~ Erich Fromm,
83:Kendini ortadan kaldırmak öyle açık ve öyle basit bir iş gibi görünür ki! Niçin o kadar nadir bir şeydir bu? Niçin herkes bundan kaçar? Çünkü, her ne kadar akıl yaşama iştahını yok saysa da, fiiliyatın sürmesine neden olan hiçlik bütün mutlaklardan üstün bir kuvvettedir; ölümlülerin ölüme karşı sessiz ortaklıklarını izah eder; yalnızca varoluşun simgesi değil, varoluşun ta kendisidir bu hiçlik; her şeydir. Ve bu hiçlik, bu bütün, hayata bir anlam veremez, ama hiç değilse hayatı, olduğu hal içinde sürdürür: Bir intihar etmeme hali. ~ Emil M Cioran,
84:Es ist eines der Geheimnisse der Muetter: sie verzichten niemals, ihre Kinder wiederzusehn, ihre totgeglaubten nicht und auch nicht ihre wirklich toten; und wenn es moeglich waehre dass ein totes Kind wiederauferstuende vor seiner Mutter, wuerde sie es in ihre Arme nehmen, so selbstverstaendlich, als waere es nicht aus dem Jenseits sondern aus einem der fernen Gegenden des Diesseits heimgekehrt. Eine Mutter erwarted die Wiederkehr ihres Kindes immer: ganz gleichgueltig, ob es in ein fernes Land gewandert ist, in ein nahes oder den Tod. ~ Joseph Roth,
85:Heidegger, Yeni-Kantçılar’ın zihinsel kendiliğindenlik düşüncesinin tam karşısına sezginin arı formu olarak zamanı koyar. Zaman, imgelemin aşkınsal sentezine özgü bir birlik (syndosis) olması bakımından anlamanın arı kavramlarının, yargının ve tüm deneyimin kökensel koşuludur. Sonuç olarak, Heidegger’in Arı Usun Eleştirisi’ne ilişkin tüm açıklamaları, bilginin sezgi olması ve dolayısıyla usun kökensel yitimselliğinde gerekçelenir. “Heidegger’e göre, usun kökensel yitimselliği, felsefenin hem kendisi hem de sonudur” (Christensen 1999: 428). ~ Anonymous,
86:Selam o ruha, bizi birleştirebilen!
Gerçek hayatımız simgededir ancak.
Yürür saatler küçük adımlar atarak
asıl bizim olan güne eşlik ederken.

Biz, nerde olduğumuzu bilmeyenler,
gerçek bağlantılar kurarız kendimize.
Antenleri aranır durur antenler,
boş uzaklığın getirdiyse...

saf gerginlik. Ey güçlerin musikisi!
Bütün tedirginliklere karşı sizi
sıradan işler değil mi koruyanlar ?

Ne denli çalışıp didinse de köylü,
erişemez tohumun yaza dönüştüğü
derinliklere. Topraktandır armağanlar. ~ Rainer Maria Rilke,
87:Cordelia’cığım! Sana artık gerçekten benim diyebilirim, benim sana sahip olduğumu anımsatan hiçbir dışsal işaret yok. -Yakında sana gerçekten benim diyeceğim. Ve ben seni kollarımla sımsıkı sardığımda, sen sarılarak beni kucakladığında birbirimize ait olduğumuzu anımsatacak bir halkaya gereksinim duymayız, çünkü bu sarılma bir simgeden daha öte olan bir halka değil midir? Ve bu halka bizi ne denli sıkı sararsa bizi o denli ayrılmaz bir şekilde birleştirir, o denli özgür oluruz, çünkü senin özgürlüğün benim olmaktır, benimki de senin. Johannes’in ~ Anonymous,
88:That is a valuable object,” said Scrimgeour, watching Ron. “It may even be unique. Certainly it is of Dumbledore’s own design. Why would he have left you an item so rare?”
Ron shook his head, looking bewildered.
“Dumbledore must have taught thousands of students,” Scrimgeour persevered. “Yet the only ones he remembered in his will are you three. Why is that? To what use did he think you would put his Deluminator, Mr. Weasley?”
“Put out lights, I s’pose,” mumbled Ron. “What else could I do with it?”
Evidently Scrimgeour had no suggestions. ~ J K Rowling,
89:Why do you think--?”
“--Dumbledore wanted to give me the sword?” said Harry, struggling to keep his temper. “Maybe he thought it would look nice on my wall.”
“This is not a joke, Potter!” growled Scimgeour. “Was it because Dumbledore believed that only the sword of Godric Gryffindor could defeat the Heir of Slytherin? Did he wish to give you that sword, Potter, because he believed, as do many, that you are the one destined to destroy He-Who-Must-Not-Be-Named?”
“Interesting theory,” said Harry. “Has anyone ever tried sticking a sword in Voldemort? ~ J K Rowling,
90:Baudrillard’ın belirttiği gibi, tüketim, toplumun kendisiyle konuşma tarzıdır. Yani, birey satın aldığı ürünler, gezdiği yerler, kullanmış olduğu her türlü nesne üzerinden bilinçli ya da bilinçdışı bir ruh hali içerisinde etrafa mesajlar verir. Arzu ve isteklerinin sonuca ulaşmasıyla tatmin olmaya çalışan tüketici, bunu yaparken belirli bir imaj ekseni üzerinden imge ve sembolleri kullanır. Sürecin imge ve semboller üzerinden yürümesi markaların tüketiciyle daha yakından ilişkili olmasına, yani bir bakıma ‘anlamı’ ifade etme aracı olarak görmesine sebep olur. ~ Anonymous,
91:There will be a severe backlash against this drift from the usual suspects, but increased sharing is inevitable. There is an honest argument over what to call it, but the technologies of sharing have only begun. On my imgainary Sharing Meter Index we are still at 2 out of 10. There is a whole list of subjects that experts once believed we modern humans would not share—our finances, our health challenges, our sex lives, our innermost fears—but it turns out that with the right technology and the right benefits in the right conditions, we’ll share everything. How ~ Kevin Kelly,
92:Rufus Scrimgeour, previously Head of the Auror office in the Department of Magical Law Enforcement, has succeeded Cornelius Fudge as Minister of Magic. The appointment has largely been greeted with enthusiasm by the Wizarding community, though rumors of a rift between the new Minister and Albus Dumbledore, newly reinstated Chief Warlock of the Wizengamot, surfaced within hours of Scrimgeour taking office. Scrimgeour’s representatives admitted that he had met with Dumbledore at once upon taking possession of the top job, but refused to comment on the topics under discussion. ~ J K Rowling,
93:Bunlar ülküleri uğruna kıllarını bile kıpırdatmazlar, azılı birer haydut, birer hırsızdırlar, ama ilk ülkülerine olan saygılarını taş çatlasa yitirmezler; ruhça son derece namusludurlar. Evet, efendim, en bayağı, en aşağılık insanların aynı zamanda namussuzluk simgesi kişiler olarak kalabilmeleri ancak bizde olanaklıdır. Yineliyorum, bizim romantikler arasında isini bilen madrabazlar (madrabaz sözcüğünü iltifat olsun diye kullanıyorum) öylesine çok çıkıyor ve bunlar öyle bir gerçekçilik sezgisi, öyle bir beceriklilik gösteriyorlar ki, şeflerinin de, arkadaşlarının da ağzı bir karış açık kalıyor. ~ Fyodor Dostoyevsky,
94:Dill yine kopmuştu. Düşlerle dolu kafasında güzel şeyler uçuşuyordu. Ben bir kitap okuyuncaya kadar o ik tane okurdu ama o kendi uydurduğu şeylerin büyüsünden hoşlanıyordu. Yıldırım gibi toplama çıkarma yapabilirdi ama kendi alacakaranlık dünyasını tercih ederdi; bebeklerin uyuduğu, sabah zambakları gibi toplanmayı beklediği dünyayı. Ağır ağır konuşarak uykuya dalarken beni de yanında götürüyordu ama onun o sisli adasının sessizliğnde kederli kahverengi kapılı gri bir evin imgesi belirdi.
"Sence Öcü Radley neden hiç kaçmadı?"
Dill derin derin içini çekti, arkasını döndü. "Belki de kaçacak yeri olmadığı içindir... ~ Harper Lee,
95:Toplumsal açıdan bir pazar ve iş olma işlevini yitiren, kültürel bir töz ya da bilimsel bir amaçtan yoksun kalan Üniversite çökmüştür. Ortada gerçek anlamda bir iktidar yoktur çünkü o da çökmüştür. Bu yüzden yeni bir 1968 Mayıs’ının gerçekleşebilmesi olanaksızdır yani bilginin (üniversitedeki sol aydın kesimi -ç.n.) iktidarı yeniden sorgulamak gibi bir niyeti yoktur. Üniversite ve iktidar arasındaki çarpıcı karşıtlığın ya da bilgiyle iktidar arasındaki suç ortaklığının su yüzüne çıkması da aynı anlama gelmektedir. Bu olgu politik olmaktan çok simgesel sayılabilecek bir yöntemle tüm toplumsal ve kurumsal yapıya bir anda bulaştırılmıştır. ~ Jean Baudrillard,
96:Zaman’ın duyulur sezginin arı formu olması bakımından taşıdığı kökensel öncelik, Heidegger’i, ‘anlama’[9] , ‘duyarlık’[10] ayrımına ve bilginin olanaklılığı sorununa götürür. Buradaki temel sorunu, Kant’ta anlama ve sezgi ya da duyarlığın nasıl bir araya gelebileceği ya da birbirine uygun olabileceği ve bilgiyi oluşturabileceği sorusu biçimlendirir. Anlama ve duyarlığın örtüşebilmesi için sentez yetisine gereksinim vardır. Kant için, bu yeti ‘imgelem’dir: “En genel anlamıyla sentez, imgelem gücünün bir sonucudur. Ruhun kör ama ondan ayrılamaz olan bir işlevidir ve bu nedenle bilinemez. Ancak nadiren bilincine varılabilir (A 78 B 103)” (Kant 1965:111). ~ Anonymous,
97:Kişisel adanmışlığı devlete ya da bir siyasi partiye karşı olan, değer ve doğruluk ölçütleri yalnızca devletin ya da partinin çıkarları olan, kendi grubunu simgeleyen bayrağı kutsal bir nesne olarak gören biri de klan ve totemcilik dinine sahiptir her ne kadar kendi gözünde bu (elbette kendini ilkel dinlere adayan herkesin de inandığı gibi) son derece akılcı bir sistem olsa da. Faşizm ya da Stalinizm gibi sistemlerin nasıl olup da milyonlarca insanı etki altına aldığını ve onları kendi bütünlüklerini feda etmeye hazır kılıp bir ilkeye –“benim ülkem, haklı ya da haksız”– bağladığını anlamak istiyorsak bu yönelmenin totemciliğe özgü, dinsel niteliğini göz önünde bulundurmalıyız. ~ Erich Fromm,
98:I’m sorry, Harry,” Lupin said. “So Death Eaters have taken over the Daily Prophet too?” asked Hermione furiously. Lupin nodded. “But surely people realize what’s going on?” “The coup has been smooth and virtually silent,” said Lupin. “The official version of Scrimgeour’s murder is that he resigned; he has been replaced by Pius Thicknesse, who is under the Imperius Curse.” “Why didn’t Voldemort declare himself Minister of Magic?” asked Ron. Lupin laughed. “He doesn’t need to, Ron. Effectively he is the Minister, but why should he sit behind a desk at the Ministry? His puppet, Thicknesse, is taking care of everyday business, leaving Voldemort free to extend his power beyond the Ministry. ~ J K Rowling,
99:- Bana öyle geliyor ki efendim siz, şeyleri - hem nesneleri hem de insan düşüncelerini kastediyorum- bunların kendilerinden daha güçlü ve daha incelikli sözcüklerle bir araya getirip birleştiriyorsunuz. Sözcükler yetersiz kalınca da, rakamlar, harfler, işaretlerle... sanki çelik kablolarla birleştirir gibi.
Filozof gururlu bir gülümsemeyle;
- "Onlara mantık ve cebir derler" dedi. " Mükemmel bir biçimde sarih denklemler, uygulandıkları düşünceler ve nesneler ne olursa olsun, her zaman açık ve kesin."
- "Bütün saygımla birlikte efendim, bana öyle geliyor ki, böyle birleştirilen şeyler oracıkta ölüyorlar ve bu simgelerle sözcüklerden ayrılıyorlar, aynı çürüyüp düşen et gibi... ~ Marguerite Yourcenar,
100:Örnekleri çoğaltabilirsiniz, uzatmayalım. Baudrillard’ın ilk alıntıdaki “Bu nesnel bir amaca hizmet etmekten çok nesneye ek bir mana kazandırmak şeklinde olmalıdır.” cümlesinden ilerlersek, aslında işlevsel değerlerin de simgesel değer hanesine yazıldığını söyleyebiliriz. Yani, “kullanım değeri gösterge değişim değerine yataklık yaparak” simgesel değeri büyütür. Ve biz, hayatımız boyunca, kullandığımız nesnelerin, düşüncelerimizin, tutumlarımızın sağlam bir rasyonel zemine oturduğundan o kadar eminizdir ki, aksini iddia edenlere karşı savaş açarız. Çünkü inşa ettiğimiz “göstergeleri” kaybettiğimiz anda kendimizi de kaybedecek hale gelmişizdir. Ne kadar akılcı! Buna “akılcı kandırmaca” diyelim mi? ~ Anonymous,
101:On üçüncü yüzyılın son yıllarında yaşayan bir leopar, sabahın şafağından akşamın alacakaranlığına kadar birkaç kalas, birkaç demir parmaklık, durmadan değişen erkek ve kadın yüzleri, bir duvar ve belki de kuru yapraklarla dolu taş bir yalak gördü. Sevgiyi ve yırtıcılığı, avını parçalamanın harlı zevkini, geyik kokuları getiren rüzgârı özledi­ğini bilemedi, bilemezdi. Gene de içinde bir şeyler tıkandı, bir şeyler isyan etti ve Tanrı ona rüyasında şunları söyledi: “Kullarımdan biri seni şu kadar kere görsün ve seni evrenin düzeninde yeri önceden belli bir şiirde bir suret ve simge olarak kullansın diye bu hapishanede yaşayacak ve öleceksin. Şimdi tutsaksın, ama şiire bir sözcük katmış olacaksın. ~ Jorge Luis Borges,
102:Gölgeye bilincin yansımasıyla, karanlıkta kalan aydınlığa alınır. Daha ileri aşamada cinsiyetlerarası ötekiliğin de çözümleneceği ve aşılacağı bir karşılaşma belirleyicidir: Erkek, bilinçdışında bütünleyici öge olarak yer alan dişi imgesi ("anima") ile tanışır: Bu çift cinsellik biyolojik bir gerçektir... Her erkek, içinde, o ya da bu kadına ait olmayan sonsuz bir kadın imgesi taşır. Bu imge özünde bilinçdışıdır ve erkeğin organik sistemindeki asıl kadın biçiminin, yani bir arketipin, kalıtımsal bir öğesidir. Bu asıl resim, kadınlığın tüm atasal deneyimlerinin ve o güne dek kadınlığın bıraktığı izlerin bir birikiminden oluşur. İmge bilinçdışı olduğu için sevilene bilinçsizce yansıtılır. Tutkuya ya da nefrete neden olan budur. ~ Anonymous,
103:Every insurance company is different, and you should look around to see what companies offer and which are best for your trip. For that, I highly recommend the website Insure My Trip ( They compare insurance policies for more than twenty insurance providers, and because they let you compare plans in a grid layout, it’s easy to see exactly what each company covers. You’ll be able to compare medical coverage limits, emergency evacuation coverage, trip cancellation coverage, dental coverage, disaster coverage, and everything else under the sun. Some of the most popular travel insurance companies include STA Travel Insurance (, World Nomads (worldnomads .com), MedEx (, MedjetAssist (, and IMG ( ~ Matt Kepnes,
104:Kuşkusuz II. Abdülhamid’le kurulan manevi yakınlık bir padişaha duyulan ilgiden çok daha derin anlamlar taşımaktadır. II. Abdülhamid, varolmuş ama an itibariyle belki kaybolmamış ama zayıflatılmış, tahrip edilmiş İslami bir dik duruşun ve siyasi ütopyaların sembolü, vücuda gelmiş hali varsayılmaktadır. Gerçek II. Abdülhamid’den çok 1940’larda kurgulanmış bir II. Abdülhamid imgesinde siyasi ve kültürel hasımlarıyla mutlak bir karşıtlık ve husumet ilişkisi ve tezat hayal edilmektedir. Bir tarafta Kemalist söylemin şeytanlaştırılmış ve karikatürleştirilmiş, öteki tarafta azizleştirilmiş/evliyalaştırılmış bir II. Abdülhamid imgesi yer alır. İkisi de eşit derecede hayali ve ideolojik olan II. Abdülhamid tahayyülleri kuşkusuz onun hakkında değil bu imge üzerinden tartışanlar hakkında bir şeyler söylemektedir.497 ~ Anonymous,
105:Böylelikle kavramları, görüye oturtmak isteyen Heidegger, yalnızca kavramların görüsel temeline işaret ederek, Kant’ta ki kavram ve algı arasındaki uçurumu kapatmakla kalmamış aynı zamanda Kant’a karşıt bir biçimde, Kant’ın kavramların senteze birlik verdiğine yönelik iddiasını tersine çevirmiştir. Oysa, Heidegger, söz konusu Kantçı iddianın sadece ontik yargılar için geçerli olduğunu belirtmektedir. Çünkü saf anlama yetilerinin birliğinden oluşan saf sentez’de, sentez, birliğini, uygulandığı şeyden; yani zaman görüsünden almaktadır. Ayrıca Heidegger’e göre, sentezin bu birliği, zamanın çoklusundan doğduğundan, anlama yetisinin refleksiyonu ile oluşturulan, kavramsal bir birlik değildir. Aksine, kavramlar sentezin birliğini yansıtmakla birlikte, söz konusu birlik, zaman ile ilişkili imgesel sentezden doğmaktadır. ~ Anonymous,
106:Bir dizi çarpıtıcı prizma bir başkasını tanımamızı engeller...
Önce imge ve dil arasındaki engel var...
Bir başkasını hiçbir zaman tamamen tanıyamayışımızın bir nedeni de neleri açığa vuracağımız konusunda seçici oluşumuzdur...
Bir başkasını tümüyle tanımaya bir üçüncü engel de paylaşan kişide değil, paylaşanın izlediği sırayı tersine çevirip dili imgeye- zihnin okuyabileceği metne- tercüme etmesi gereken öbür kişide, tanıyanda bulunur. Alıcının imgesinin göndericinin özgün zihinsel imgesine uyması çılgınca olanak dışıdır.
Çeviri hatası önyargı hatasıyla karışır. Başkalarını kendi yeğlediğimiz fikir ve gestalt'lara uydurmak için zorlayarak çarpıtırız.
Bir yüzü her görüşümüzde tanıdığımız şey o kişiye ilişkin kendi fikirlerimizdir. Bu kelimeler hüsranla sonuçlanan birçok ilişkinin anlaşılması için bir anahtar verir bize. ~ Irvin D Yalom,
107:ortak kökün ‘ortak’lığını anlamaya yönelir. İmgelemdeki birliği, ‘ortak’lığı, neyin olanaklı kıldığı sorusunun yanıtı Aşkınsal Dedüksiyon bölümünün A Dedüksiyon’da gizlidir. A Dedüksiyon’da bilgi ve sentezin temel kaynakları üçtür. B Dedüksiyon’da bu kaynakların ikiye indirgendiği görülür. Heidegger, bu noktada, imgelemin birlik yetisini tamalgının aşkınsal birliğine öncel olarak konumlandıran bir açımlama yapar. Tamalgının birliği ilk ve öncelikli birlik olamaz. A Dedüksiyon’da yer alan açıklamalar bunun tanıtı olarak anlaşılmalıdır: Tamalgının aşkınsal birliği imgelemin arı sentezi ile ilişkilidir. Bu, çokluğun bir bilinçte birleştirilme olanağının koşuludur. Ancak yalnızca imgelemin aşkınsal[11] sentezi apriori olarak yer alabilir. Tamamlayıcı sentez, deneysel koşullara bağlıdır. Bu nedenle, imgelemin arı sentezindeki zorunlu birlik ilkesi tüm bilgi ve deneyimi olanaklı kılan temel olarak tamalgıya önceldir (A 118) (Kant 1965:142–143). ~ Anonymous,
108:Un Algérien vivant à Paris en 1962 était un être traqé. Tandis que les Algériens se battaient contre l'armée française dans leurs montagnes et ds les villes européanisées d'Alger et d'Oran, des groupes terroristes paramilitaires tombaient sans discrimination sur les hommes et les femmes dans la capitale colonialiste, pour la simple raison qu'ils étaient ou paraissaient être algériens.
A Paris, des bombes explosaient dans les cafés fréquentés par les Nord-Africains, des corps ensanglantés étaient découverts dans les rues sombres et des graffiti anti-algériens défiguraient les murs des immeubles et des stations de métro. Un après-midi, je me rendis à une manifestation qui avait lieu sur la place de la Sorbonne en faveur du peuple algérien. Quand les flics la dispersèrent à coups de lances d'incendie à haute pression, ils se montrèrent aussi vicieux que les flicsau cou rouge de Birmimgham qui avaient reçu les Marcheurs de la Paix avec des chiens et des lances d'incendie."

p.144 ~ Angela Y Davis,
109:Belleksiz dünya, şimdinin dünyası. Geçmiş sadece kitaplarda, belgelerde. Her insan kendini tanıyabilmek için yanında yaşam öyküsünü içeren kendi hayat defterini taşıyor. Her gün okumak suretiyle ailesini, üst tabakadan mı yoksa alt tabakadan mı geldiğini, okulda başarılı olup olmadığını, hayatında herhangi bir şey başarıp başarmadığını yeniden öğreniyor. Hayat defterinden yoksun insan bir fotoğraf karesi, iki boyutlu bir imge, bir hayalet. Zamanla her hayat defteri, baştan sona tek seferde okunamayacak denli kalınlaşıyor. O zaman seçimler devreye giriyor. Mesela yaşlılar gençliklerini veya son dönemlerini okumayı seçebiliyor. Kimileriyse okumayı hepten bırakıyor. Geçmişi terk ediyorlar. Dün zengin olup olmadıklarının, eğitimli olup olmadıklarının, mağrur olup olmadıklarının saçlarını okşayan meltemden daha önemli olmadığına karar veriyorlar. Bu tür insanlar doğrudan karşısındakinin gözüne bakıyor ve elini hararetle sıkıyor. Böyleleri gençliklerindeki tempoyla yürüyor. Belleksiz bir dünyada yaşamayı öğrenenler bunlar işte. ~ Alan Lightman,
110:Omul nu mai trăieşte într-un univers pur fizic, ci trăieşte într-un univers simbolic. Limbajul, mitul, arta şi religia sunt părţi ale acestui univers. Ele sunt firele diferite care ţes reţeaua simbolică, ţesătura încâlcită a experienţei umane. […]. Omul nu mai înfruntă realitatea în mod nemijlocit, el nu o poate vedea, cum se spune, faţa în faţă. Realitatea fizică pare să se retragă în măsura în care avansează activitatea simbolică a omului. În loc să aibă de a face cu lucrurile înseşi, omul conversează, într-un sens, în mod constant cu sine însuşi. El s-a închis în aşa fel în forme limgvistice, imagini artistice, simboluri mitice sau rituri religioase încât el nu mai poate vedea sau cunoaşte nimic decât prin intermediul acestui mediu artificial. Situaţia lui este aceeaşi în sfera teoretică şi în cea practică. Chiar şi aici, omul nu trăieşte într-o lume de fapte brute, sau confiorm nevoilor şi dorinţelor lui imediate. El trăieşte mai curând în mijlocul unor emoţii imaginare, în speranţe şi temeri, în iluzii şi deziluzii, în fanteziile şi visurile sale. ~ Ernst Cassirer,
111:Her şeyi kendimizle, kendimizi de herkesle karşılaştıracak şekilde yaratılmışız bir kere, bundan dolayı mutluluk ve hüznümüz bağlı olduğumuz şeylerden etkileniyor kuşkusuz, bu durumda en tehlikeli şey de yalnızlık. Doğası gereği kendini aşmaya zorlanan, edebiyatın fantastik imgeleriyle beslenen hayal gücümüz, kendimizin en aşağıda bulunduğu bir dizi varlığı sıraya sokuyor, dışımızdaki her şey daha güzel, bizden başka herkes daha mükemmelmiş gibi görünüyor. Ve bu çok doğal bir akış içinde gerçekleşiyor. Bazı şeylerin bizde eksik olduğunu çok sık duyumsuyoruz, eksikliğini duyduğumuz şey de çoğunlukla bir başkasında varmış gibi geliyor bize, sahip olduklarımızın yanı sıra yüceltilen bir parça gönül huzurunu bile ona layık görüyoruz. Böylece şanslı kişinin, yani bizim hayal ürünümüz olan kişinin hiçbir eksiği kalmıyor.
Oysa bütün zafiyetlerimiz ve dertlerimizle yolumuzdan sapmadan çalışmaya devam etsek, başkalarının yelkenleri ve kürekleriyle ilerlediği yolda biz dolaşıp zikzaklar çizdiğimiz halde öne geçtiğimizi sıklıkla göreceğiz-ve-elbette insan bunu ancak başkalarıyla aynı konuma gelince veya onların önüne geçince anlayabiliyor. ~ Johann Wolfgang von Goethe,
112:İMKÂNSIZA AĞIT ya da BİR DUVAR YIKMAK... Etkileyici bir yazı başlığı değil mi? Yazarlar genelde yazılarına veya kitaplarına vurucu bir isim koymayı severler. Burada genelde imdada “ya da” yetişir. Çoğu yazar “ya da”yı halasından teyzesinden daha çok sever. “Ya da’yı vurucu başlığının tam göbeğine başta yerleştirir ve “ya da’nın etrafını donatmaya başlar. “Ya da”yı mutlaka bir deyim izlemelidir ve “ya da” dan önce mutlaka bir betimleme olmalıdır. Örnek verecek olursak; “masumiyetin çöküşü ya da çay içmek”, “giden kıza duyulan özlem ya da üşümek”, “mutsuzluğa övgü ya da bir dosta uğramak”... Örnekler çoğaltılabilir. Veya tek bir kelime de olabilir yazı başlığınız. Çünkü bilirsiniz bazen bir tek kelime binlerce duyguyu karşılayabilir. Ama öyle mandalina, leblebi, vileda, şofben gibi basit kelimeler olmamalı bu. “Üşümek”, “araf ”, "hiç" , "zifir", "korku", "mavi", "O", "kaybetmek", "hayat” gibi oturduğunuz semtten çıkıp evrene yayılan kelimeler olmalı bu seçtiğiniz. “Mandalina” olmaz dedik ama “Nar” olur bakın. Çünkü Nar imgesel bir meyvedir. Doğurganlığı veya cinselliği simgeler. Sanatın her dalındaki bir çok sanatçı Nar’dan evlerini geçindirmişlerdir. ~ Anonymous,
113:Yürüyordum ekvator boyunca, yeşil çeneli sırtlanın iğrenç kahkahasını duydum, ipek kuyruklu çakalı ve benekli leoparı gördüm; Cennet bahçesinde unutulmuşlardı hepsi. Sonra Mona'nın hüznü zırhlı bir geminin baş tarafı gibi genişledi, batışının ağırlığı taştı kulaklarımdan. Çamur suyu, seken safirler çalkalanıyor parlak sinir hücrelerinin arasında; tayf birleşmiş ve borda tirizi batmakta. Aslan pençesi kadar yumuşaktı top arabalarının dönüş sesi; kustuklarını salyalarını akıttığını gördüm: gök kube çöktü ve tüm yıldızlar karardı. Kara okyanuslar kanıyor, derin düşüncelere dalmış yıldızlar henüz yutulmuş et parçaları soluyorlar başlarının üzerinde kuşlar dönerken; havan, tokmak ve adaletin örtülü gözleriyle birlikte terazi düşüyor sanrılanmış gökyüzünden aşağı. İlintili olan her şey sanal ayaklarla ölü bir yörüngenin enlemleri üzerinde yürüyor; boş oyuklardan görülen her şey yeşeren çim gibi çıkıyor dışarı. Sonsuzluğun simgesi hiçlikten türüyor; durmaksızın yükselen sarmalların altında boş delik yavaşça aşağı iniyor. Toprak ve su rakamları birbirine ekliyor, kanla yazılmış, çelikten ve granitten daha sert bir şiir. Sonsuz gece boyunca bilinmeyen bir evrene doğru dönüyor dünya ~ Henry Miller,
114:Çağdaş gövdenin ayırt edici özelliklerini yakalamak çok zor, ama hiç şaşmayan bir özelliği var: genç gövde ile yaşlı gövde arasındaki karşıtlık ve yaşlı gövdenin toplumca dışlanması. Başlı başına bir mit bu, çağdaş bir mit. Günümüz toplumunda yalnız genç gövdelere yer var. Reklamcılık, sinema ya da fotoğraf -bunlara kültür teknikleri diyorum ben- ne zaman insan gövdesini ele alsalar, insanoğlunu ölümsüz bir yaratık olarak görmek istercesine ille de körpe gövdeleri seçiyor, değerlendiriyorlar.

Bunun belirtileri sayılmakla bitmez: örneğin, gençlere çalışan giyim sanayiinin alabildiğine gelişmesi, yaşlılara uygun giysilerin de giderek azalması. Bütün bu belirtileri, topluluğumuzu derinden etkileyen, toplumbilimcilerin de üzerinde durduğu genel bir çabaya, ölümü yok sayma, görmezlikten gelme çabasına bağlayabiliriz. Yok saya saya, yasaklaya yasaklaya, dışlaya dışlaya iş öyle bir çıkmaza sokuyoruz, kendi simgesel düzeninden öylesine bir sıyırıyoruz ki ölümü, onu aşmamız, yaşamın bir parçası olarak görmemiz günden güne zorlaşıyor. Sonuç ortada, gençlik ırkçılığı diye adlandırabileceğim bir akıma kaptırmışız kendimizi; gençler, gençlik, ayrı bir ırkmış gibi işlem görüyor çağdaş toplumda, yaşını başını alanlar da bu ırktan ayrılmış sayılıyor. ~ Roland Barthes,
115:...günah işlemeye önce şakalarla, oynaşmalarla; aşk oyunlarıyla başladılar... Adeta hızla yayılan atom molekülleri gibi günah kalplerinin, benliklerinin derinliklerine kadar işledi.Yalan, şehveti; şehvet, kıskançlığı; kıskançlık ise, kötülüğü tetikledi... Ve ilk kan döküldü. Kan, beraberinde korkuyu getirdi.Dağılmaya ve kutuplaşmaya başladılar.Kutuplaşma, karşılıklı itirafları ve suçlamaları doğurdu.Utanma duygusunu tattılar, utanmayı iffet sandılar.Şanı ve şöhreti keşfettiler.Her toplum kendine, onu bir diğerinden üstün kılan ve onu diğerlerinden ayrıştıran simgeler buldu.Doğaya ve canlılara saldırdılar. hayvanlar onları terk ettiler, uzaklara kaçıp dağlara,ormanların derinliklerine saklandılar.Birbirleriyle ve de doğayla düşman oldular.Kah ayrılmak için, kah birleşmek için; onun için, bunun için birbirleriyle kıyasıya dövüştüler. Savaştıkça birbirlerinden daha çok koptular.Dilleri, töreleri başkalaştı; birbirlerini anlamaz oldular.Kederi öğrendiler, fakat kederlenmeyi ve acı çekmeyi lütuf saydılar...Hakikate ulaşmanın ancak ve ancak acı çekmekle mümkün olabileceğini düşündüler.Önce hastalığı, ardından tedavisini buldular.Önce düşmanlığı yarattılar, ardından kardeşliğin ve insani değerlerin iyi birer savunucusu oldular.Suç, beraberinde adaleti ve yasaları getirdi; Adalet ise, giyotini..." (Gülünç Bir Adamın Düşü adlı öyküden) ~ Fyodor Dostoyevsky,
116:Yaşlı adam der: melegim nasıl istersen,
yeter ki, şu pırıl pırıl akşamı doyurmayı bilsen
ve koluma girip bir süre yürüsen,
sözleşmiş ıhlamur ağaçlarının kehanetini çözebilsen,
ölüdür kitaplar, gerilimini yitirmiştir dünyanın kutupları,
kalmışsa daha karanlık akışın bir arada tuttukları,
onları da birbirinden ayırır senin saçlarındaki toka.
Rüzgar, durmaksızın girer, vurmadan kapıma,
ayın ıslığı -ve sonra bir hamle, gözün alabildiğine,
aşk, artık bilenmiştir anıların gücüyle.

Genç adam sorar: ve hep gelecek misin?
Odamdaki gölgelerin üstüne yemin etmelisin,
ve karanlık ama gerçekse ıhlamurların kehaneti,
söyle onu çiçeklerin diliyle, aç saçlarının tellerini
ve gecenin coşup taşmak isteyen nabzını!
Sonra aydan gelen bir işaret, durdurun rüzgarı.
Rahatı simgeler mavi ışıkta lambalar,
ta ki oda, soluk bir zamana bürünene kadar,
hafiften ısırılan dudakların varır benimkilere,
o zaman acıdır başlayan, sana ders vermeye:
dünyanın kazandığı, oynadığı ve yitirdiği sözcük, canlıdır,
ondan sonrası ise, aşkın başlangıcıdır.

Genç kız susuyor iğ dönene kadar.
Yıldız kayıyor. Geçip gidiyor güllerin zamanı:
-Siz, beyler, verin elime kılıcı,
ve Jeanne d'Arc vatanı kurtarıyor.
Sizler, gemiyi geçiriyoruz buzların arasından,
ben, artık kimsenin bilmediği rotada ilerlemekteyim. ~ Ingeborg Bachmann,
117:D’you think he knew the Ministry would confiscate his will and examine everything he’d left us?” asked Harry.
“Definitely,” said Hermione. “He couldn’t tell us in the will why he was leaving us these things, but that still doesn’t explain…”
“…why he couldn’t have given us a hint when he was alive?” asked Ron.
“Well, exactly,” said Hermione, now flicking through The Tales of Beedle the Bard. “If these things are important enough to pass on right under the nose of the Ministry, you’d think he’d have let us know why…unless he thought it was obvious?”
“Thought wrong, then, didn’t he?” said Ron. “I always said he was mental. Brilliant and everything, but cracked. Leaving Harry an old Snitch--what the hell was that about?”
“I’ve no idea,” said Hermione. “When Scrimgeour made you take it, Harry, I was so sure that something was going to happen!”
“Yeah, well,” said Harry, his pulse quickening as he raised the Snitch in his fingers. “I wasn’t going to try too hard in front of Scrimgeour, was I?”
“What do you mean?” asked Hermione.
“The Snitch I caught in my first every Quidditch match?” said Harry. “Don’t you remember?”
Hermione looked simply bemused. Ron, however, gasped, pointing frantically from Harry to the Snitch and back again until he found his voice.
“That was the one you nearly swallowed!”
“Exactly,” said Harry, and with his heart beating fast, he pressed his mouth to the Snitch. ~ J K Rowling,
118:old colleague of mine to come out of retirement and return to Hogwarts.” “How can I help with that, sir?” “Oh, I think we’ll find a use for you,” said Dumbledore vaguely. “Left here, Harry.” They proceeded up a steep, narrow street lined with houses. All the windows were dark. The odd chill that had lain over Privet Drive for two weeks persisted here too. Thinking of dementors, Harry cast a look over his shoulder and grasped his wand reassuringly in his pocket. “Professor, why couldn’t we just Apparate directly into your old colleague’s house?” “Because it would be quite as rude as kicking down the front door,” said Dumbledore. “Courtesy dictates that we offer fellow wizards the opportunity of denying us entry. In any case, most Wizarding dwellings are magically protected from unwanted Apparators. At Hogwarts, for instance —” “— you can’t Apparate anywhere inside the buildings or grounds,” said Harry quickly. “Hermione Granger told me.” “And she is quite right. We turn left again.” The church clock chimed midnight behind them. Harry wondered why Dumbledore did not consider it rude to call on his old colleague so late, but now that conversation had been established, he had more pressing questions to ask. “Sir, I saw in the Daily Prophet that Fudge has been sacked. . . .” “Correct,” said Dumbledore, now turning up a steep side street. “He has been replaced, as I am sure you also saw, by Rufus Scrimgeour, who used to be Head of the Auror office. ~ J K Rowling,
119:Çünkü o alışılmış anlamda bir baştan çıkarıcıya göre çok daha tinsel bir yapıya sahipti. Ayrıca günlükten, bazı şeylere karşı zaman zaman duyduğu arzunun tümüyle keyfi olduğunu -örneğin selamlaşmak gibi- ve hiçbir durumda fazlasını kabul etmeyeceğini, çünkü söz konusu kişide en güzelin o olduğunu da öğreniyoruz. Zihinsel yetenekleri sayesinde bir kızı nasıl baştan çıkaracağını, ona tam anlamıyla sahip olma niyeti olmadan nasıl kendine çekeceğini bilirdi. Bir kızı, her şeyini feda edeceğinden emin olduğu noktaya dek getirebileceğim, fakat olay böylesine ilerlemişken en ufak bir adım atmaksızın, bırakın ilan-ı aşkı ya da bir vaadi, ağzından tek bir sevgi sözü çıkmadan çekip gittiğini hayal edebiliyorum. Böyle bir şey yine de olur ve mutsuz kız bu olayla ilgili bilincini iki kat acıyla taşır, çünkü dayanacağı en ufak bir şey yoktur. Kız korkunç bir cadılar dansındaki en aykırı ruh halleri arasında sürekli çırpınıp durur, kimi kez kendini kınayıp onu affeder, kimi kez de onu kınar ve sonra, aralarındaki ilişkinin ancak simgesel bir geçerliği kaldığında ise her şeyin yalnızca bir hayal olduğu şüphesiyle uğraşıp durur sürekli. Bu sim herhangi bir kişiye de açamaz, çünkü aslında açacak bir şey de yoktur. Düş gördüğünüzde düşünüzü başkalarına anlatabilirsiniz; ama onun anlatacağı düş değil gerçektir; yine de, karmakarışık olmuş zihnini rahatlatmak için bunu bir başkasına anlatmak istese, o anda bu bir hiçe dönüşür. Kendisi bunu şiddetle hisseder; ama onu kimse, hatta kendisi bile anlayamaz ve bu durum, üzerine bir ağırlık olarak çöker. ~ Anonymous,
120:I thought you said it didn’t matter either way?” said Harry, with a bitter laugh. “Not to you anyway.” “I shouldn’t have said that,” said Scrimgeour quickly. “It was tactless —” “No, it was honest,” said Harry. “One of the only honest things you’ve said to me. You don’t care whether I live or die, but you do care that I help you convince everyone you’re winning the war against Voldemort. I haven’t forgotten, Minister. . . .” He raised his right fist. There, shining white on the back of his cold hand, were the scars which Dolores Umbridge had forced him to carve into his own flesh: I must not tell lies. “I don’t remember you rushing to my defense when I was trying to tell everyone Voldemort was back. The Ministry wasn’t so keen to be pals last year.” They stood in silence as icy as the ground beneath their feet. The gnome had finally managed to extricate his worm and was now sucking on it happily, leaning against the bottommost branches of the rhododendron bush. “What is Dumbledore up to?” said Scrimgeour brusquely. “Where does he go when he is absent from Hogwarts?” “No idea,” said Harry. “And you wouldn’t tell me if you knew,” said Scrimgeour, “would you?” “No, I wouldn’t,” said Harry. “Well, then, I shall have to see whether I can’t find out by other means.” “You can try,” said Harry indifferently. “But you seem cleverer than Fudge, so I’d have thought you’d have learned from his mistakes. He tried interfering at Hogwarts. You might have noticed he’s not Minister anymore, but Dumbledore’s still headmaster. I’d leave Dumbledore alone, if I were you. ~ J K Rowling,
121:Rastlantıların, sadece rastlantıların söyleyecek bir sözü vardır bize. Gereklilikten doğan, olmasını beklediğimiz, günbegün yinelenen her şey dilsizdir. Sadece rastlantı bir şeyler söyler bize. Onun diyeceklerini çingenelerin kahve falı bakması gibi karineyle çıkarırız. Tomas'ın otelin lokantasında Tereza'nın karşısına çıkıvermesi rastlantının en katışıksız biçimiydi. Orada oturmuş, önündeki açık kitaba dalmış gitmişken birden gözlerini kaldırmış, gülümsemiş ve "Bir konyak lütfen," demişti. O sırada radyoda müzik çalıyordu. Tezgahın arkasına konyak doldurmaya giderken Tereza radyonun sesini açtı. Çalınan Beethoven'di, tanıdı. Praglı bir yaylı sazlar dörtlüsü kentlerine uğradığından bu yana tanıyordu Beethoven'in müziğini. Tereza (onun 'daha yüce bir şeylere' özlem duyduğunu biliyoruz) konsere gitmişti. Konser salonu bomboştu neredeyse. Dinleyici olarak Tereza dışında bir tek eczacıyla karısı vardı. Sahnedeki müzisyen dörtlüsü karşılarında bir dinleyici üçlüsünden başka bir şey bulamamışlardı gerçi, ama konseri iptal etmeme iyiyürekliliğini göstererek Beethoven'in son üç kuartetinden oluşan özel bir konser vermişlerdi. Sonra eczacı, müzisyenleri akşam yemeğine davet etmiş, Tereza'yı da çağırmıştı. O günden sonra, Beethoven öte yakadaki dünyanın, özlemini duyduğu dünyanın imgesi olmuştu kız için. Elinde Tomas'ın konyağıyla tezgahı dönüp çıkarken rastlantının bildirisini çözmeye çalışıyordu; tam yakışıklı bulduğu bir yabancının konyak siparişini yerine getirirken, aynı anda Beethoven'in müziğini duyması nasıl mümkün olabiliyordu? Gereklilik büyülü çözümler tanımaz -bunlar rastlantının işidir. Bir aşk unutulmaz olacaksa eğer, küçük rastlantılar Assissili Francis'in omuzlarına konan minik kuşlar gibi hemen o an kanat çırpa çırpa gökten aşağı doğru süzülmelidir. ~ Anonymous,
122:The Knowing

Afterwards, when we have slept, paradise-
comaed and woken, we lie a long time
looking at each other.
I do not know what he sees, but I see
eyes of surpassing tenderness
and calm, a calm like the dignity
of matter. I love the open ocean
blue-grey-green of his iris, I love
the curve of it against the white,
that curve the sight of what has caused me
to come, when he’s quite still, deep
inside me. I have never seen a curve
like that, except the earth from outer
space. I don’t know where he got
his kindness without self-regard,
almost without self, and yet
he chose one woman, instead of the others.

By knowing him, I get to know
the purity of the animal
which mates for life. Sometimes he is slightly
smiling, but mostly he just gazes at me gazing,
his entire face lit. I love
to see it change if I cry–there is no worry,
no pity, no graver radiance. If we
are on our backs, side by side,
with our faces turned fully to face each other,
I can hear a tear from my lower eye
hit the sheet, as if it is an early day on earth,
and then the upper eye’s tears
braid and sluice down through the lower eyebrow
like the invention of farmimg, irrigation, a non-nomadic people.

I am so lucky that I can know him.
This is the only way to know him.
I am the only one who knows him.

When I wake again, he is still looking at me,
as if he is eternal. For an hour
we wake and doze, and slowly I know
that though we are sated, though we are hardly
touching, this is the coming the other
coming brought us to the edge of–we are entering,
deeper and deeper, gaze by gaze,
this place beyond the other places,
beyond the body itself, we are making
love. ~ Sharon Olds,
123:They were all supposed to be listening to a Christmas broadcast by Mrs. Weasley’s favorite singer, Celestina Warbeck, whose voice was warbling out of the large wooden wireless set. Fleur, who seemed to find Celestina very dull, was talking so loudly in the corner that a scowling Mrs. Weasley kept pointing her wand at the volume control, so that Celestina grew louder and louder. Under cover of a particularly jazzy number called “A Cauldron Full of Hot, Strong Love,” Fred and George started a game of Exploding Snap with Ginny. Ron kept shooting Bill and Fleur covert looks, as though hoping to pick up tips. Meanwhile, Remus Lupin, who was thinner and more ragged-looking than ever, was sitting beside the fire, staring into its depths as though he could not hear Celestina’s voice. Oh, come and stir my cauldron, And if you do it right, I’ll boil you up some hot strong love To keep you warm tonight. “We danced to this when we were eighteen!” said Mrs. Weasley, wiping her eyes on her knitting. “Do you remember, Arthur?” “Mphf?” said Mr. Weasley, whose head had been nodding over the satsuma he was peeling. “Oh yes . . . marvelous tune . . .” With an effort, he sat up a little straighter and looked around at Harry, who was sitting next to him. “Sorry about this,” he said, jerking his head toward the wireless as Celestina broke into the chorus. “Be over soon.” “No problem,” said Harry, grinning. “Has it been busy at the Ministry?” “Very,” said Mr. Weasley. “I wouldn’t mind if we were getting anywhere, but of the three arrests we’ve made in the last couple of months, I doubt that one of them is a genuine Death Eater — only don’t repeat that, Harry,” he added quickly, looking much more awake all of a sudden. “They’re not still holding Stan Shunpike, are they?” asked Harry. “I’m afraid so,” said Mr. Weasley. “I know Dumbledore’s tried appealing directly to Scrimgeour about Stan. . . . I mean, anybody who has actually interviewed him agrees that he’s about as much a Death Eater as this satsuma . . . but the top levels want to look as though they’re making some progress, and ‘three arrests’ sounds better than ‘three mistaken arrests ~ J K Rowling,
124:Estetiğin görkemi ve kutsallığı şudur Sadece güzel olanla ilişkiye girer, edebiyat ve kadınlar dışında  hiçbir şeyle ilgisi yoktur. Bu beni ve gönlümü mutlu eder, çünkü kadın güneşinin sonsuz bir çeşitlilik içinde her bir kadının tüm kadınlık servetinden ufak bir parçaya sahip olduğu bir Babil kulesinden ışıdığını düşünürüm. Fakat kadın, sahip olduğu daha ne varsa her şeyi bu çerçevede uyumlu kılar. Bu anlamda, kadın güzelliği sonsuz bölünebilir. Yalnız her bir güzellik bölümünün uyumlu bir şekilde kontrol altında olması gerekir, aksi takdirde etkisi rahatsız edici olur ve Doğanın amaçlan bu kadında gerçekleşmemiş gibi görünür. Gözlerim bu pırlanta gibi çok düzlemli yüzeyde gezinmekten, kadın güzelliğinden yayılanları izlemekten asla bıkmaz. Her bireysel özellik ancak kendi küçük bölümüne sahiptir, ama tamdır, mutludur, hoşnuttur, güzeldir yine de. Her birinde kendine özgü bir şey vardır: Sevinçli gülümseme, çapkın bakış, özlemli gözler, düşünceli bir yüz, taşkın bir ruh, sessiz bir hüzün, derin bir önsezi, kötü haber veren bir melankoli, sıla hasreti, gizli tutulmuş duygular, davetkâr kaşlar, sorgulayan dudaklar, sır gibi bir alın, baştan çıkarıcı bukleler, gizleyici kirpikler, tanrısal bir gurur, dünyevi bir tevazu, meleksi bir saflık, gizliden bir kızarma, zarif adımlar, güzel bir salınma, güçsüz bir duruş, arzulu bir imgelem, anlaşılmaz iç çekmeler, ince bir beden, yumuşak hatlar, yuvarlak göğüsler, dolgun kalçalar, minik ayaklar, narin eller. - Her birinde kendine özgü bir şey vardır, birinde olan diğerinde yoktur. Bu dünya zenginliğine tekrar tekrar baktığımda, bunları  tekrar tekrar düşündüğümde, gülümsediğimde, iç çektiğimde, iltifatta bulunduğumda, korkuttuğumda, arzuladığımda, ayarttığımda, güldüğümde, ağladığımda, umutlandığımda, korktuğumda, kazandığımda, kaybettiğimde- yelpazeyi kapatırım, dağılmış bölümler, parçalar bir araya, bütüne toplanır. Ruhum şenlenir o zaman, yüreğim sevinçle çarpar, tutkularım alevlenir. Şu kız, tüm dünyada bir tane olan kız bana ait olmalı, benim olmalı. O bana ait olduğu sürece Tanrı’nın cenneti kendinin olsun. Neyi seçtiğimi biliyorum - Öylesine büyük bir şey ki, içerdiklerini böyle paylaştırmak cennetin yararına değil, çünkü ona sahip olursam ben, cennetten ne kalır ki geriye? ~ Anonymous,
125:If we put aside the self-awareness standard -- and really, how arbitrary and arrogant is that, to take the attribute of consciousness we happen to possess over all creatures and set it atop the hierarchy,  proclaiming it the very definition of consciousness (Georg Christoph Lichtenberg wrote something wise in his notebooks, to the effect of: only a man can draw a self-portrait, but only a man wants to) -- it becomes possible to say at least the following: the overwhelming tendency of all this scientific work, of its results, has been toward more consciousness. More species having it, and species having more of it than assumed. This was made boldly clear when the 'Cambridge Declaration on Consciousness' pointed out that those 'neurological substrates' necessary for consciousness (whatever 'consciousness' is) belong to 'all mammals and birds, and many other creatures, including octopuses.' The animal kingdom is symphonic with mental activity, and of its millions of wavelengths, we’re born able to understand the minutest sliver. The least we can do is have a proper respect for our ignorance.

"The philosopher Thomas Nagel wrote an essay in 1974 titled, 'What Is It Like To Be a Bat?,' in which he put forward perhaps the least overweening, most useful definition of 'animal consciousness' ever written, one that channels Spinoza’s phrase about 'that nature belonging to him wherein he has his being.' Animal consciousness occurs, Nagel wrote, when 'there is something that it is to be that organism -- something it islike for the organism.' The strangeness of his syntax carries the genuine texture of the problem. We’ll probably never be able to step far enough outside of our species-reality to say much about what is going on with them, beyond saying how like or unlike us they are. Many things are conscious on the earth, and we are one, and our consciousness feels likethis; one of the things it causes us to do is doubt the existence of the consciousness of the other millions of species. But it also allows us to imagine a time when we might stop doing that. ~ John Jeremiah Sullivan,
126:So where is it?” Harry asked suspiciously.
“Unfortunately,” said Scrimgeour, “that sword was not Dumbledore’s to give away. The sword of Godric Gryffindor is an important historical artifact, and as such, belongs—”
“It belongs to Harry!” said Hermione hotly. “It chose him, he was the one who found it, it came to him out of the Sorting Hat—”
“According to reliable historical sources, the sword may present itself to any worthy Gryffindor,” said Scrimgeour. “That does not make it the exclusive property of Mr. Potter, whatever Dumbledore may have decided.” Scrimgeour scratched his badly shaven cheek, scrutinizing Harry. “Why do you think—?”
“—Dumbledore wanted to give me the sword?” said Harry, struggling to keep his temper. “Maybe he thought it would look nice on my wall.”
“This is not a joke, Potter!” growled Scrimgeour. “Was it because Dumbledore believed that only the sword of Godric Gryffindor could defeat the Heir of Slytherin? Did he wish to give you that sword, Potter, because he believed, as do many, that you are the one destined to destroy He-Who-Must-Not-Be-Named?”
“Interesting theory,” said Harry. “Has anyone ever tried sticking a sword in Voldemort? Maybe the Ministry should put some people onto that, instead of wasting their time stripping down Deluminators or covering up breakouts from Azakaban. So is this what you’ve been doing, Minister, shut up in your office, trying to break open a Snitch? People are dying—I was nearly one of them—Voldemort chased me across three counties, he killed Mad-Eye Moody, but there’s been no word about any of that from the Ministry, has there? And you still expect us to cooperate with you?”
“You go too far!” shouted Scrimgeour, standing up; Harry jumped to his feet too. Scrimgeour limped toward Harry and jabbed him hard in the chest with the point of his wand: It singed a hole in Harry’s T-shirt like a lit cigarette.
“Oi!” said Ron, jumping up and raising his own wand, but Harry said,
“No! D’you want to give him an excuse to arrest us?”
“Remembered you’re not at school, have you?” said Scrimgeour, breathing hard into Harry’s face. “Remembered that I am not Dumbledore, who forgave your insolence and insubordination? You may wear that scar like a crown, Potter, but it is not up to a seventeen-year-old boy to tell me how to do my job! It’s time you learned some respect!”
“It’s time you earned it,” said Harry. ~ J K Rowling,
127:Te ruego que recites el pasaje tal como te lo he declamado yo,con soltura y naturalidad,pues si lo haces a voz en grito,como acostumbran muchos de nuestros actores,valdría más que diera mis versos a que los voceara el pregonero .

Guardate también de aserrar demasiado el aire,así con la mano.

Moderación en todo,pues hasta en medio del mismo torrente,tempestad y aún podría decir to torbellino de tu pasión,debes tener y mostrar aquella templanza que hace suave y elegante la expresión.

¡Oh! me hiere el alma oir desgarrar una pasión hasta convertirla en jirones y verdaderos guiñapos,hediendo los oídos de los "mosqueteros" que por lo general,son incapaces apreciar otra cosa que incomprensibles pantomimas y barullo.

De buena gana mandaría azotar a ese energúmeno por exagerar el tipo de Termagante....¡¡Esto es ser más herodista que Herodes...!¡ Evitalo tú,por favor!
No seas tampoco demasiado tímido;en ésto tu propia discreción debe guiarte.

Que la acción corresponda a la palabra y la palabra a la acción,poniendo un especial cuidado en no traspasar los límites de la sencillez de la naturaleza,porque todo lo que a ella se opone ,se aparta igualmente del propio fin del arte dramático,cuyo objeto, tanto en su origen como en los tiempos que corren,ha sido y es ,presentar,por decirlo así,un espejo a la Humanidad ;

Mostrar a la virtud sus propios rasgos,al vicio su verdadera imgen y a cadaedad y generación su fisonomía y sello caraterístico .

De donde resulta que si se carga la expresión o si esta languidece,por más que ello haga reir a los ignorantes,no podrá menos de disgustar a los discretos ,cuyo dictamen,aunque se trate de un solo hombre,debe pesar más en vuestra estima que el de todo un público compuesto de los otros.

¡Oh! cómicos hay a quienes he visto representar y a los que he oído elogiar ,y en alto grado,que, por no decirlo en malos términos, no teniendo ni acento ni traza de cristianos,de gentiles,ni tan siquiera de hombres,se pavoneaban y vociferaban de tal modo que llegué a pensar si proponiéndose algún mal artífice de la Naturaleza formar tal casta de hombres,le resultaron unos engendros:

¡Tan abominablemente imitaban la Humanidad!
¡Oh! Corregidlo del todo! y no permitáis que los que hacen de graciosos ejecuten más de lo que les esté indicado,porque alguno de ellos empiezan a dar risotadas para hacer reir a unos cuantos espectadores imbéciles,aún cuando en aquel preciso momento algún punto esencial de la pieza reclame la atención.

Esto es indigno,y revela en los insensatos que lo practican la más estúpida pretensión.Id a prepararos ~ William Shakespeare,
128:uANKARA (12 Temmuz 1921'de İkdam gazetesinde çıkmıştır-Y.K.K.)
"Allah'a bin şükür nihayet Ankara'dayız. Yedi günlük ve altı gecelik yorucu bir yolculuktan sonra meşhur Çubuk Ovası'ndan geçilerek yalçın tepelerden müteşekkil dönüm dönüm bir dehlizden bu esrarlı şehre giriliyor. Benim yerimde bir Avrupalı gazete muhabiri kim bilir buraya erişebilmek için ne büyük fedakarlıklara katlanırdı.
Dünyanın hangi şehri burası kadar merak ve tecessüs çekebilir? Bugünkü siyasi cihanın üç büyük ve mühim merkezinden birisi de bence Ankara'dır. Hatta son zamanlarda burası Moskova'dan ve Londra'dan daha ziyade ehemmiyet kesbetti. Avrupa ve Amerika gazetelerinden herhangi birini açınız görürsünüz ki, en çok ismi geçen diyar Anadolu ve onun merkezi olan Ankara'dır.
Fakat zannetmeyiniz ki, Ankara'nın manzarası şehir itibariyle şu şöhret ve ehemmiyetle mütenasip bir heybet ve ihtişam arz ediyor. Türk öilliyetçilerinin Hükümet Merkezi bir yangın harabesinden başka bir şey değildir. Bütün dünyaya kafa tutan ve Garp aleminin mütecaviz ve müstevli dalgalarına karşı Şark'ın eşiğinde yegane geçilmez seddi teşkil eden Büyük Millet Meclisi bu harabenin bir kenarında tek katlı, mütevazi, küçük bir binaydı. On yıllık mütemaddi bir mücadeleden sonra hala sayısız düşmanlarla döğüşen Türk Milleti'nde azim, irade, kuvvet vekahramanlık, fazilet ve ümit namına ne varsa hep bu yalıtkan binanın içinde bulunuyor. Zarf ile mazruf arasında ne büyük tezat! Fakat, Türk'ün ruhundaki hayati ve ahlaki fazilete o emsalsiz ulviyet ve mahabeti veren asıl bu tezat değil midir? Eğer Ankara, Londra gibi muazzam ve tantanalı bir şehir ve Büyük Millet Meclisi, West Minister şehrinde bir saray olsaydı Anadolu'daki milliyet ve istiklal hareketinin manası bu kadar büyük görünür müydü? Türk askerine yirminci asır medeniyetinin icabı demir ve çelikten bin türlü cehennem aletlerine karşı koyabilmek kudretini veren şey onun büründüğü paçavralardır.
Her hadiseyi zahiri sebepleriyle görmeye alışmışlar bu tecellinin sırrını anlıyamazlar. O gibi kimselere tavsiye ederim ki, Ankara'ya gelmesinler. Zira, buraya ne tarafından baksalar ayrı bir hayat inkisarına uğrarlar. Hatta, bunlar ne derece iyi niyet sahibi olurlarsa olsunlar kalblerndeki kuvvetin mutlaka sarsıldığını hissederler.
Bir Frenk muharririne göre, dünyada bazı yerler vardır ki, orada bir ilahi nefha eser, Vahdaniler için, Kudüs, Mekke; Cihangirler için Roma, Kartaca; Sosyalistler için Leningrat, Moskova bu neviden yerler olsa gerekir. Mazlum ve mağdur millet için de ilahi nefhanın estiği yer Anadolu'nın en harap bir kasabası olan Ankara'dır. Bundan anlamak lazımgelir ki, herhangi bir şehre azamet ve mahabet veren şey o şehrin binaları, yolları, kubbe ve sütunları dğeildir; ancak orada vukubulan hadise, orada doğan fikir, orada esen nefhadır. ~ Yakup Kadri Karaosmano lu,
129:To Harry James Potter,’” he read, and Harry’s insides contracted with a sudden excitement, “‘I leave the Snitch he caught in his first Quidditch match at Hogwarts, as a reminder of the rewards of perseverance and skill.’”
As Scrimgeour pulled out the tiny, walnut-sized golden ball, its silver wings fluttered rather feebly, and Harry could not help feeling a definite sense of anticlimax.
“Why did Dumbledore leave you this Snitch?” asked Scrimgeour.
“No idea,” said Harry. “For the reasons you just read out, I supposed . . . to remind me what you can get if you . . . persevere and whatever it was.”
“You think this a mere symbolic keepsake, then?”
“I suppose so,” said Harry. “What else could it be?”
“I’m asking the questions,” said Scrimgeour, shifting his chair a little closer to the sofa. Dusk was really falling outside now; the marquee beyond the windows towered ghostly white over the hedge.
“I notice that your birthday cake is in the shape of a Snitch,” Scrimgeour said to Harry. “Why is that?”
Hermione laughed derisively.
“Oh, it can’t be a reference to the fact Harry’s a great Seeker, that’s way too obvious,” she said. “There must be a secret message from Dumbledore hidden in the icing!”
“I don’t think there’s anything hidden in the icing,” said Scrimgeour, “but a Snitch would be a very good hiding place for a small object. You know why, I’m sure?”
Harry shrugged. Hermione, however, answered: Harry thought that answering questions correctly was such a deeply ingrained habit she could not suppress the urge.
“Because Snitches have flesh memories,” she said.
“What?” said Harry and Ron together; both considered Hermione’s Quidditch knowledge negligible.
“Correct,” said Scrimgeour. “A Snitch is not touched by bare skin before it is released, not even by the maker, who wears gloves. It carries an enchantment by which it can identify the first human to lay hands upon it, in case of a disputed capture. This Snitch”—he held up the tiny golden ball—“will remember your touch, Potter. It occurs to me that Dumbledore, who had prodigious magical skill, whatever his other faults, might have enchanted this Snitch so that it will open only for you.”
Harry’s heart was beating rather fast. He was sure that Scrimgeour was right. How could he avoid taking the Snitch with his bare hand in front of the Minister?
“You don’t say anything,” said Scrimgeour. “Perhaps you already know what the Snitch contains?”
“No,” said Harry, still wondering how he could appear to touch the Snitch without really doing so. If only he knew Legilimency, really knew it, and could read Hermione’s mind; he could practically hear her brain whirring beside him.
“Take it,” said Scrimgeour quietly.
Harry met the Minister’s yellow eyes and knew he had no option but to obey. He held out his hand, and Scrimgeour leaned forward again and placed the Snitch, slowly and deliberately, into Harry’s palm.
Nothing happened. As Harry’s fingers closed around the Snitch, its tired wings fluttered and were still. Scrimgeour, Ron, and Hermione continued to gaze avidly at the now partially concealed ball, as if still hoping it might transform in some way.
“That was dramatic,” said Harry coolly. Both Ron and Hermione laughed.
“That’s all, then, is it?” asked Hermione, making to prise herself off the sofa.
“Not quite,” said Scrimgeour, who looked bad-tempered now. “Dumbledore left you a second bequest, Potter.”
“What is it?” asked Harry, excitement rekindling.
Scrimgeour did not bother to read from the will this time.
“The sword of Godric Gryffindor,” he said.
Hermione and Ron both stiffened. Harry looked around for a sign of the ruby-encrusted hilt, but Scrimgeour did not pull the sword from the leather pouch, which in any case looked much too small to contain it. ~ J K Rowling,
130: The Battle Of Harlaw--Evergreen Version
Frae Dunidier as I cam throuch,
Doun by the hill of Banochie,
Allangst the lands of Garioch.
Grit pitie was to heir and se
The noys and dulesum hermonie,
That evir that dreiry day did daw!
Cryand the corynoch on hie,
Alas! alas! for the Harlaw.
I marvlit what the matter meant;
All folks were in a fiery fariy:
I wist nocht wha was fae or freind,
Yet quietly I did me carrie.
But sen the days of auld King Hairy,
Sic slauchter was not hard nor sene,
And thair I had nae tyme to tairy,
For bissiness in Aberdene.
Thus as I walkit on the way,
To Inverury as I went,
I met a man, and bad him stay,
Requeisting him to mak me quaint
Of the beginning and the event
That happenit thair at the Harlaw;
Then he entreited me to tak tent,
And he the truth sould to me schaw.
Grit Donald of the Ysles did claim
Unto the lands of Ross sum richt,
And to the governour he came,
Them for to haif, gif that he micht,
Wha saw his interest was but slicht,
And thairfore answerit with disdain.
He hastit hame baith day and nicht,
And sent nae bodward back again.
But Donald richt impatient
Of that answer Duke Robert gaif,
He vow'd to God Omniyotent,
All the hale lands of Ross to half,
Or ells be graithed in his graif:
He wald not quat his richt for nocht,
Nor be abusit like a slaif;
That bargin sould be deirly bocht.
Then haistylie he did command
That all his weir-men should convene;
Ilk an well harnisit frae hand,
To melt and heir what he did mein.
He waxit wrath and vowit tein;
Sweirand he wald surpryse the North,
Subdew the brugh of Aberdene,
Mearns, Angus, and all Fyfe to Forth.
Thus with the weir-men of the yles,
Wha war ay at his bidding bown,
With money maid, with forss and wyls,
Richt far and neir, baith up and doun,
Throw mount and muir, frae town to town,
Allangst the lands of Ross he roars,
And all obey'd at his bandown,
Evin frae the North to Suthren shoars.
Then all the countrie men did yield;
For nae resistans durst they mak,
Nor offer batill in the feild,
Be forss of arms to beir him bak.
Syne they resolvit all and spak,
That best it was for thair behoif,
They sould him for thair chiftain tak,
Believing weil he did them luve.
Then he a proclamation maid,
All men to meet at Inverness,
Throw Murray land to mak a raid,
Frae Arthursyre unto Spey-ness.
And further mair, he sent express,
To schaw his collours and ensenzie,
To all and sindry, mair and less,
Throchout the bounds of Byne and Enzie.
And then throw fair Strathbogie land
His purpose was for to pursew,
And whatsoevir durst gainstand,
That race they should full sairly rew.
Then he bad all his men be trew,
And him defend by forss and slicht,
And promist them rewardis anew,
And mak them men of mekle micht.
Without resistans, as he said,
Throw all these parts he stoutly past,
Where sum war wae, and sum war glaid,
But Garioch was all agast.
Throw all these feilds be sped him fast,
For sic a sicht was never sene;
And then, forsuith, he langd at last
To se the bruch of Aberdene.
To hinder this prowd enterprise,
The stout and michty Erl of Marr
With all his men in arms did ryse,
Even frae Curgarf to Craigyvar:
And down the syde of Don richt far,
Angus and Mearns did all convene
To fecht, or Donald came sae nar
The ryall bruch of Aberdene.
And thus the martial Erle of Marr
Marcht with his men in richt array;
Befoir his enemis was aware,
His banner bauldly did display.
For weil enewch they kent the way,
And all their semblance well they saw:
Without all dangir or delay,
Come haistily to the Harlaw.
With him the braif Lord Ogilvy,
Of Angus sheriff principall,
The constable of gude Dunde,
The vanguard led before them all.
Suppose in number they war small,
Thay first richt bauldlie did pursew,
And maid thair faes befor them fall,
Wha then that race did sairly rew.
And then the worthy Lord Salton,
The strong undoubted Laird of Drum,
The stalwart Laird of Lawristone,
With ilk thair forces all and sum.
Panmuir with all his men, did cum,
The provost of braif Aberdene,
With trumpets and with tuick of drum,
Came schortly in thair armour schene.
These with the Earle of Marr came on,
In the reir-ward richt orderlie,
Thair enemies to sett upon;
In awfull manner hardilie,
Togither vowit to live and die,
Since they had marchit mony mylis,
For to suppress the tyrannie
Of douted Donald of the Ysles.
But he, in number ten to ane,
Right subtile alang did ryde,
With Malcomtosch, and fell Maclean,
With all thair power at thair syde;
Presumeand on their strenth and pryde,
Without all feir or ony aw,
Richt bauldie battil did abyde,
Hard by the town of fair Harlaw.
The armies met, the trumpet sounds,
The dandring drums alloud did touk,
Baith armies byding on the bounds,
Till ane of them the feild sould bruik.
Nae help was thairfor, nane wald jouk,
Ferss was the fecht on ilka syde,
And on the ground lay mony a bouk
Of them that thair did battil byd.
With doutsum victorie they dealt,
The bludy battil lastit lang;
Each man fits nibours forss thair felt,
The weakest aft-tymes gat the wrang:
Thair was nae mowis thair them amang,
Naithing was hard but heavy knocks,
That eccho mad a dulefull sang,
Thairto resounding frae the rocks.
But Donalds men at last gaif back,
For they war all out of array:
The Earl of Marris men throw them brak,
Pursewing shairply in thair way,
Thair enemys to tak or slay,
Be dynt of forss to gar them yield;
Wha war richt blyth to win away,
And sae for feirdness tint the feild.
Then Donald fled, and that full fast,
To mountains hich for all his micht;
For he and his war all agast,
And ran till they war out of sicht;
And sae of Ross he lost his richt,
Thocht mony men with hem he brocht;
Towards the yles fled day and nicht,
And all he wan was deirlie bocht.
This is (quod he) the richt report
Of all that I did heir and knaw;
Thocht my discourse be sumthing schort,
Tak this to be a richt suthe saw:
Contrairie God and the kings law,
Thair was spilt mekle Christian blude,
Into the battil of Harlaw:
This is the sum, sae I conclude.
But yet a bonnie while abide,
And I sall mak thee cleirly ken
What slaughter was on ilkay syde,
Of Lowland and of Highland men,
Wha for thair awin haif evir bene;
These lazie lowns micht weil be spared,
Chased like deers into their dens,
And gat their wages for reward.
Malcomtosh, of the clan heid-cheif,
Macklean with his grit hauchty heid,
With all thair succour and relief,
War dulefully dung to the deid;
And now we are freid of thair feid,
They will not lang to cum again;
Thousands with them, without remeid,
On Donald's syd, that day war slain.
And on the uther syde war lost,
Into the feild that dismal day,
Chief men of worth, of mekle cost,
To be lamentit sair for ay.
The Lord Saltoun of Rothemay,
A man of micht and mekle main;
Grit dolour was for his decay,
That sae unhappylie was slain.
Of the best men amang them was
The gracious gude Lord Ogilvy,
The sheriff-principal of Angus,
Renownit for truth and equitie,
For faith and magnanimitie;
He had few fallows in the field,
Yet fell by fatall destinie,
For he naeways wad grant to yield.
Sir James Scrimgeor of Duddap, knicht,
Grit constabill of fair Dunde,
Unto the dulefull deith was dicht;
The kingis cheif bannerman was he,
A valiant man of chevalrie,
Whose predecessors wan that place
At Spey, with gude King William frie
'Gainst Murray, and Macduncan's race.
Gude Sir Allexander Irving,
The much renowit laird of Drum,
Nane in his days was bettir sene
When they war semblit all and sum.
To praise him we sould not be dumm,
For valour, witt, and worthyness;
To end his days he ther did cum
Whose ransom is remeidyless.
And thair the knicht of Lawriston
Was slain into his armour schene,
And gude Sir Robert Davidson,
Wha provost was of Aberdene:
The knicht of Panmure, as was sene,
A mortall man in armour bricht,
Sir Thomas Murray, stout and kene,
Left to the warld thair last gude nicht.
Thair was not sen King Keneths days
Sic strange intestine crewel stryf
In Scotland sene, as ilk man says,
Whare mony liklie lost thair lyfe;
Whilk maid divorce twene man and wyfe,
And mony childrene fatherless,
Whilk in this realme has bene full ryfe:
Lord help these lands, our wrangs redress.
In July, on Saint James his even,
That four and twenty dismall day,
Twelve hundred, ten score and eleven
Of theirs sen Chryst, the suthe to say,
Men will remember, as they may,
When thus the ventie they knaw,
And mony a ane may murn for ay,
The brim battil of the Harlaw.
~ Andrew Lang,

--- IN CHAPTERS (in Dictionaries, in Quotes, in Chapters)


change font "color":
change "background-color":
change "font-family": 44316 site hits